Update 26 juli 1999 Brunssum-Schinveld
Deze week kunt u de 100e aflevering lezen van de verhalen van Pierre Rademakers. De redactie van de Grenslandbode wil Pierre Rademakers dan ook van harte bedanken voor deze 100 afleveringen , en spreken de wens uit nog veel afleveringen tegemoet te mogen zien.
De Oudere Generatie aan het woord
In de vorige aflevering was ik zomaar op de plek van de ophaalmachinist
gaan zitten, waarvan er drie vaste machinisten en enkele reserves op elke
dienst waren. Deze behoorden niet tot onze afdeling, wat velen die met
de schachten te maken hadden, toch wel wenselijk achtten. Dit in verband
met de zakelijke en nauwe contacten met de seingevers. Op de zaterdagavonddienst
vroeg de ophaalmachinist altijd een van onze mensen die al was geïnstrueerd,
omdat vanwege de veiligheid de machinisten nooit alleen mochten zijn. Bij
de drie "eenzamen" zoals de machinisten bij ons werden genoemd wil ik toch
wel even stil blijven staan. Geloof mij maar dat de eenzaamheid niet over
ging in verveling. Zij moesten tenslotte de kolen die de vele honderden
delvers per dienst naar de schachten stuurden, zo snel mogelijk naar boven
halen. De machinisten waren gebonden aan een bepaalde snelheid, rechts
van hun stond een klok die deze snelheid aangaf. Wanneer de wijzer ook
maar iets over de rode streep ging viel er met een oorverdovend geluid
de noodrem (begrenzer) er op. volgens de ondergronders ging het niet snel
genoeg, en die probeerden dan met tussen-komst van ons seingevers de machinisten
op te jagen. Maar hier gingen wij niet op in, bel maar zelf naar de machinist
was steeds weer ons antwoord. Tijdens een dagdienst heb ik het eens meegemaakt
dat de noodrem in werking trad, het volgende was gebeurd. Een ploegje ondergronders
die een tussendienst had moest naar beneden. Omdat het minder dan tien
personen waren werden er geen deuren ingehangen. De kooi met de mensen
was onderweg naar beneden en jawel hoor, na enkele honderd meter viel met
een snerpend geraas de noodrem erop. Normaler wijze was dit geen probleem
en werd de kooi zodra de machinist alles onder controle had in beweging
gezet. Nu waren er mensen in de kooi, zij waren erg geschrokken en de vraag
was dan ook of er met deze mensen iets was gebeurd. Na wat heen en weer
gebel, het was tenslotte een ondergrondse aangelegenheid kwam er na een
poosje iemand uit de opzichterskamer de losvloer op. Ik kende de man niet,
hij droeg een harde pet, werk- jas en koplamp met de bedoeling zich naar
dat ploegje mensen te begeven.
Blijf kijken, blijf lezen, ik kom terug.
Pierre Rademakers