De oudere generatie aan het woord
Update 14 sept. 1999 Brunssum-Schinveld
Na de stopzetting van de eens zo gevaarlijke oude losvloer moesten wij,
de ploegbazen ook voorgoed verhuizen naar de nieuwe losvloer schacht IV.
Hier was alles anders, op de oude losvloer waren 34 mensen aan het werk
en op de dagdienst voor beide losvloeren 6 tot 8 oudere leesjongens, die
de aangebakken kolen of stenen in de mijnwagens moesten los hakken en er
uit scheppen. Ook waren her wel eens ondergronders aan het werk die om
de een of andere reden tijdelijk bovengronds waren geplaatst. Overal zag
je dus mensen aan het werk. Op de nieuwe losvloer was het aantal werknemers
terug gebracht naar tien, waarvan vijf bedieningsmensen twee meter boven
de werkvloer in een stofvrij en geluidsarme glazen cabines zaten. De wagens
liepen hier voor, achter en zelfs onder de cabines door. De wagens die
van kooi af gebokst werden liepen richting cabine Wanneer de man in de
cabine dan zag dat het allemaal kolen waren hoefde hij nergens aan te komen,
want alles schakelde zich zelf in en uit richting kiepstoel. Wanneer er
wel stenen of ander materiaal in de wagens zat werd door het drukken op
diverse toetsen de wagens naar een ander spoor geleid, alles volautomatisch
was niet mogelijk. Op de oude losvloer werkte men met tien kettingbanen
nu nog maar vijf, van de zeven kiepstoelen waren nu nog drie, de reserve
kant meegerekend. Van de overige mensen was er een reserve seingever, een
reserve bedieningsman voor de cabines A, B en C en een voor het vullen
van wagens met wasstenen. De andere mensen voor alle voorkomende werkzaamheden.
Het was dan nu ook hoogstzelden dat je iemand tussen de wagens of sporen
zag open. Dit kwam de veiligheid dan ook ten goede.
Blijf kijken, blijf lezen, ik kom terug.
Pierre Rademakers