De Oudere Generatie aan het woord
Na de beschrijving van enkele lichte en zwaardere ongevallen zult u
zich wel afvragen waren er geen veiligheidsmaatregelen genomen om dit te
voorkomen?
Dit was onmogelijk door het kriskras van de spoorrails. wel was er
voor de inrit van de kettingbaan en de kiepstoelen een dwang-hoekijzer
op de vloer bevestigd. Al diegenen die zich op de vloer, begaven wisten
maar al te goed wat er kon gebeuren. Elk vreemd geluid kon wel een aanwijzing
zijn dat er iets mis was, en alles overhoop ging.
Ik noem hier de nog al veel voorkomende oorzaken: een stuk kraag afgebroken
van een wiel, splitpennen die verdwenen aan het uiteinde van een as, een
door een harde klap tegen de pallen afgebroken as, waardoor er een wiel
verloren ging.
Hierdoor ontspoorde dan de wagens en slingerden over de vloer waardoor
ze meestal omvielen. Als het lege wagens waren was dat niet zo erg, die
werden weer snel op het spoor gezet. Bij volle wagens moesten de schoppen
er aan te pas komen wanneer de wagen op een veilige plek was omgevallen
dan viel het nog al mee, de schachten hoefden dan niet te worden stilgezet.
Want wanneer de schachten werden stil gezet brak ondergronds de hel los.
Zodra we de omgevallen wagen driekwart hadden leeg geschept staken wij
met een paar man onze schouders in de wagen en probeerde deze dan recht
te zetten. Ik denk wel eens dat ik aan dit tillen twee keer een liesbreuk
heb overgehouden. Na elk ongeval probeerde de veiligheidsdienst nieuwe
maatregelen te nemen, maar wij bleven vast houden aan het feit dat wanneer
er iets gebeurde je moeiteloos moest kunnen wegspringen. Het was ook de
taak van het toezicht op de losvloer om de mensen te blijven waarschuwen.
Blijf kijken, blijf lezen, ik kom terug.
Pierre Rademakers