Wat was het vroeger toch rustig, stil en ook veilig in het dorp
en zoals ik al eerder schreef waren er nog zo goed als geen auto´s.
In het voorjaar hoorde men ´s morgens vroeg de mannen die met een
paard of koe gespannen voor een sleep met een eg, een ploeg of kar naar
het veld gingen. Dat waren dan de enige geluiden die men hoorde.´s
Middags gingen de vrouwen naar het veld om de mannen hun middagmaal te
brengen, dit in speciale uit twee lagen bestaande pannetjes met deksel.
Tijd om thuis te gaan eten was er niet, zeker wanneer er geploegd moest
worden want dat ging niet zo snel. Na er op het veld gewerkt was, het vee
gevoerd en het avond eten genuttigd, zat men bij mooi weer voor het huis
op een bank of stoel schuin tegen de poort, en kletste wat met de buren
of overburen. Jonge mannen die niet met de avondklok hoefden binnen te
zijn verzamelden zich op het Wilhelminaplein (platz).Op de vele treden
van huize Theunissen werd er in de schemering op een leuke manier vertier
gezocht. Vaak werd er gezongen want er waren jonge mannen bij die lid waren
van de zangvereniging " Oranje " zoals Jan Reinders, tenor, Antoon Deumens,
ene Hansen enz. Zacht en neuriënd werden er meestal liederen van het
koor gezongen, soms wel twee of drie stemmig, liederen waar niemand last
van had en waar je alleen maar heerlijk naar kon luisteren en genieten
(niet van die rauwe kreten die men tegenwoordig hoort). Wanneer het helemaal
donker was dan liep men zacht zingend door de Beekstraat naar huis. Wij
jongeren keken dan vanuit ons slaapkamerraam door de gordijnen naar buiten
maar je zag dan alleen maar schimmen.
Het Wilhelminaplein was altijd het middelpunt van het dorp, niet alleen
omdat men daar ongestoord op een kiosk een paar keer per jaar kon concerteren
maar ik denk ook wel omdat daar de plek was waar veel verenigingen hun
onderdak hadden zoals de Fanfare in café Dohmen, de Harmonie in
café Hermans, het kerkkoor bij Haezen, en voetbalvereniging bij
café Gelissen. De kerk en de pastorie, het zusterklooster met de
ziekenzuster en het groene kruis, iets later de dokter, verschillende winkeltjes
en ongeveer in het midden de echte bierbrouwer Cambrinus. Soms hoorde je
op grote afstand een trompetspeler aankomen, naderbij gekomen waren dit
een paar Duitsers die met hun instrument wat geld probeerden te verdienen,
ook speelden ze twee stemmig het Nederlandse schoolliedje " ik had een
wapenbroeder" je kreeg er kippenvel van omdat je de tekst ervan kende en
begreep, maar ook omdat het goed gebracht werd. In Duitsland wordt dit
lied nu nog vaak gespeeld bij dodenherdenking en begrafenissen. Straatzangers
die voor geld door ons dorp dwaalden, dat kwam vaker voor.
Blijf kijken , blijf lezen , ik kom terug.
Pierre Rademakers
Zo werd er ook nu en dan op straat de stilte verbroken door het klingelen van een bel. Daar kwam dan de dorpsomroeper die meestal in opdracht van de gemeente, ging omroepen dat b.v. tegen een gereduceerde prijs bij de een of andere boer vlees te koop was, vanwege een noodslachting. Ook andere mededelingen werden op deze manier bekend gemaakt. Doordat het zo stil was in het dorp, kon men deze aankondigingen heel goed verstaan, beter dan tegenwoordig door middel van een geluidsinstallatie. Het is nog niet zo lang geleden dat in ons dorp, een Koningin Beatrix boom geplant is aan de Schoolstraat. Maar weet u ook dat er jaren geleden een Prinses Juliana boom geplant is? Dit is gebeurd voor mijn tijd. Ik was toen nog niet in het geboorteplan opgenomen. Wat ik nu schrijf is mij vele jaren later door mijn moeder verteld. Toen Prinses Juliana geboren werd, wilde de toenmalige gemeenteraad ook iets doen ter herinnering aan deze blijde gebeurtenis. In eerste instantie wisten zij niet wat te doen. Toen werd besloten een boom te planten. Het Wilhelminaplein leek een geschikte plek. Het Wilhelminaplein en de Prinses Juliana boom, dat paste wel bij elkaar, maar waar moest hij worden geplant? Midden op het plein dat ging niet vanwegen de kermis, voor café Buijsers, later Plasier kon ook niet, want daar kwam hij op de rijweg te staan. Voor café Dohmen, later het gemeentehuis, daar was ook bezwaar tegen. In deze tijd nu het Wilhelminaplein anders ingedeeld is zijn er meerdere plekken die geschikt zouden zijn. Tenslotte was er een oplossing gevonden en werd de boom met toestemming van mijn ouders voor het huis, dat hun eigendom was, geplant.
Zie foto nr. 1. ( De Prinses Juliana boom is hier goed te zien ).
Omdat in die tijd de beek nog open was, stond de jonge boom toch wel beschermd. Om te voorkomen dat de kruin van de boom een ronde kroon zou vormen, werden de takken langs latten geleid, zoals het gebeurd met de bomen die nu geplant zijn langs het kerkhof. Vele jaren heeft de Prinses Juliana boom voor ons huis gestaan, waar hij is gebleven??? Gelukkig zijn er nog foto´s, waardoor de Prinses Juliana boom nog steeds in onze herinnering blijft.