De extra inkomsten van de zondagsdiensten liep ik niet helemaal mis,
ik was namelijk ingedeeld bij de reserve seingevers. Deze reserve seingevers
hadden de zondagsdienst van zondagavond 22.00 uur tot maandagmorgen 6.00
uur. De uren van zondagavond tot 24.00 uur werden dan dubbel uitbetaald,
voor de resteren de uren werd er 50 cent extra betaald. Tijdens de dienst
van zaterdagavond 24.00 tot zondagavond 24.00 uur was er maar een van de
eerste seingevers aanwezig, dit werd een kleine continudienst genoemd.
Tegenwoordig krijgt men hiervoor een extra vrije dag, maar in die tijd
hadden ze liever geld dan een vrije dag. Ook de reserve sein gevers moesten
op zondag aantreden wanneer er speciaal werk was in de schachten. Deze
diensten kwamen altijd onverwacht, tijdens reparatiewerkzaamheden moesten
dan vaak lange spoorrails of lange buizen ondergronds vervangen worden,
en dus van boven naar beneden en weer terug worden vervoerd. De vaste seingevers
konden deze extra diensten voor het hele jaar in hun agenda schrijven.
In die tijd ging de kolenproduktie ondergronds met rasse schreden omhoog.
De schachten op de dag-en middagdienst konden, hoe zeer ze ook hun
best deden deze aanvoer niet op tijd naar boven halen. Hierdoor moest dit
door de nachtdienst de eerste uren worden ingehaald. Dit werd navorderen
genoemd. De kolendelvers die de volgende ochtend uitgerust naar het kolenfront
gingen verwachtten daar voldoende lege wagens om flink te kunnen presteren.
0 wee, wanneer er niet voldoende lege wagens om te vullen klaar stonden.
De bezetting op de losvloer bestond op de dagdienst uit 42 mensen, op de
middagdienst waren er 33, en op de nachtdienst slechts 18 mensen aanwezig.
Omdat het navorderen zich elke nacht voordeed, werden de mensen al tijdens
de middagdienst gevraagd over te werken. Dit soms gedurende een hele week.
Niet iedereen kwam in aanmerking voor overwerk, je moest op verschillende
plekken inzetbaar zijn. Ook werd er rekening gehouden met het feit dat
de mensen na het werk, vervoer hadden om thuis te komen. Er mochten per
maand maar 18 overuren gemaakt worden, wanneer er meer overuren werden
gewerkt werden die naar de volgende maand overgeschreven. Een vrije zaterdag
bestond er toen nog niet, maar wanneer je 5 dagen met 3,5 overuren had
dan hoefde je op zaterdag na de middagdienst niet langer te blijven, hier
waren wij erg blij mee. Toch liep het opsparen van de overuren uren langzaam
de spuigaten uit, eerlijk waar, op een gegeven ogenblik had ik en met mij
nog vele anderen wel 278 niet uitbetaalde overuren tegoed. Nu zult u zich
afvragen over welke periode dit tot stand kwam, nou meestal had men twee
weken in de maand middagdienst, tijdens deze twee weken werden er snel
25 overuren. Tijdens rustigere periode werden er van deze overuren er enkele
afgeknabbeld.
Deel 48
Om alle beslommeringen op loongebied op te lossen, werd er op de staatsmijnen een loonregeling ingesteld .Het was 1962, en het werd " nieuwe loonronde “genoemd. Ik heb nog steeds het boekje in mijn bezit, waarin de loongroepen en waarderingspunten van 0 tot 25 staan beschreven. In verband met de integrale verhoging werden de waarderingspunten in 1965 met twee punten verhoogd. Ik kan het niet nalaten om het loon van bazen hier neer te schrijven. Uit de tabel in dit boekje blijkt dat een baas met het waarderingscijfer 10 en drie of meer dienstjaren fl. 658,- per maand verdiende. Samen met toeslag voor middag en nachtdienst (ongeveer fl. 4,- per dienst ) was het loon ongeveer fl. 700,- per maand. Er werd aangekondigd dat er niemand door deze loonronde op achteruit mocht gaan. Net als vele andere ben ik toen aan het rekenen geslagen, hoe ik ook telde ik was er wel op achter uit gegaan. Ik ben toen naar het loonbureau gegaan, en na veel geraken bleek het verschil te zitten in de weggevallen zondagsdiensten. Het bleek dat de 2 cent loonsverhoging nu weer in mindering waren gebracht. Toen ik tegen deze achteruitgang protesteerde zei de beambte dat hij er niets aan kon doen, en dat ik al die tijd geboft had. Toch vond ik dat ik dat extra geld verdiend had, ik had tenslotte mijn werk goed gedaan, anders had mijn toenmalige chef, die niet de gemakkelijkste was mij deze niet gegeven. Ik kon mijn recht niet meer gaan halen, omdat deze chef en ook zijn plaatsvervanger inmiddels met pensioen waren gegaan. Het ging tenslotte om 16 cent per dienst.
Blijf lezen, blijf kijken , ik kom terug
Pierre Rademakers
Update 14 dec.1998