De Oudere Generatie aan het woord
Een tijdje na het onderzoek naar de aanwezigheid van stof op de losvloer
werd het verzoek om een of twee cent extra loon dan ook afgewezen.
Er was immers geen stof, ook geen stofmasker, welke in die jaren door
de ondergronders werden gebruikt. Hier hadden wij volgens de commissie
ook geen recht op. Tot onze grote verbazing kwamen er een jaar later mensen
van de tekenkamer opmetingen doen aan de beide steenwippers. Er kwam een
omkasting over, met uiteraard een opening voor de in en uitloop van de
mijnwagentjes. Jullie lezen het goed, dus toch stof. Deze omkastingen bleken
voor de bedieningsmensen een kleine verbetering, de stof bleef nu in de
kast hangen. Maar omdat door de kleine en tevens reserve wipper de lege
wagens met een behoorlijke snelheid heen liepen, sleepten die, door de
zuigkracht veel stof achter zich aan. Dus erg afdoende was deze maatregel
ook niet. Toen werd er besloten
om een sproei-installatie te plaatsen boven de opening van de steenbunkers.
Maar ideaal was deze ook niet, bij vriezend weer bevroor het water. Verwarmen
kon men de losvloer niet vanwege de grote bestaande openingen bij de schachten,
en bij de houtbrug. En toen opeens was het wel mogelijk een stofmasker
te krijgen. Iedereen die ervoor in aanmerking kwam kreeg een stofmasker
in bruikleen, alleen de een of twee cent meer uurloon, dat kon bruintje
niet trekken. Toch waren er meer van die rare beslissingen in dit bedrijfje.
Een ervan speelde zich af om mijn persoontje. In bijdrage 47 had ik het
over de ploegbaas met het spraakgebrek, die wegens interne moeilijkheden
naar een andere afdeling werd overgeplaatst. Het was in 1960 dat de plaats
van ploegbaas op de losvloer vakant was. Zou men normaal gedacht hebben
dat ik met bijna 10 jaar als voorman dienst te hebben gedaan voor deze
plaats in aanmerking zou komen. Niets was minder waar, ondanks dat ik heel
veel andere ploegbazen vervangen had.
Blijf kijken, blijf lezen, ik kom terug.
Pierre Rademakers
email: haijdenh@brunssum.net
Deel 56
De Oudere Generatie aan het woord
Er werden geregeld nieuwe mensen aangenomen die te werk werden gesteld
op de losvloer. De regel was, dat dezen de eerste tijd op schacht II werden
ingezet, om te wennen aan het werk. Hier was het ook wel hard werken maar
niet zo gevaarlijk en ingewikkeld als op schacht 1. Diegene die dan het
langst op schacht II werkzaam was, kon dan, wanneer er hij er geschikt
voor was, door schuiven naar schacht 1. Hier werd je dan een van de bedieningspunten
aan geleerd. Ook was het uurloon hoger. Aan deze regeling werd door de
bazen strikt de hand gehouden, zo kreeg iedereen een eerlijke kans. De
nieuwe chef echter lapte deze regel aan zijn laars. Zo kon het gebeuren
dat er iemand van buitenaf, overigens een goede bekende van de chef, in
dit beter betaalde gedeelte ge-plaatst werd. Na een korte tijd begon de
nieuweling ook nog de lakens uit te delen. Jij doet dit en jij doet dat,
dit was helemaal niet nodig, want iedereen had zijn eigen vaste werkplek.
Tot ergernis van iedereen werd de bemoeizucht steeds erger. Niemand volgde
de orders van de man op, daar zijn onze ploegbazen voor, werd de man verweten.
Tenslotte werd de vertrouwensman in de arm genomen, die had het vermoeden
dat deze man weleens de nieuwe ploegbaas kon worden. Dit accepteerde hij
niet, en ging bij onze chef om informatie. Deze gat hem geen rechtstreeks
antwoord waarop hij naar de grote werkplaats stapte. Hier sprak hij met
iemand van de ondernemingsraad, die tevens ook een fervent vakbonds-bestuurder
was. Nadat de vertrouwensman zijn verhaal gedaan had, wilde de man van
de ondernemingsraad eerst nog een onderhoud met mij hebben. Op de dagdienst
voegde ik mij na de dienst bij deze persoon, deze vroeg mij wat mijn taken
waren geweest in de 9 jaren als voorman. Ik noemde het vervangen van de
seinmeester, maar ook het completeren van de toezichtmensen tijdens vakanties,
ziekte enz.enz. Hij vroeg mij op de man af, wat is jouw beoordeling?Toen
ik antwoordde zeer goed, schudde hij zijn hoofd en zei: "Dan klopt hier
iets niet. Ga maar naar huis, je hoort hier nog wel wat van".
Blijf kijken, blijf lezen, ik kom terug.
PIERRE RADEMAKERS
email: haijdenh@brunssum.net