De Oudere Generatie aan het woord
Enkele weken na het gesprek met de man van de ondermemingsraad werd
aan mijn chef medegedeeld dat ik me moest melden voor een test. Ook een
medische keurirg stond op het programma. Ik kreeg een naar gevoel, deze
test en keuring had ik immers ook gedaan toen ik werd aangenomen begin
1924, bij mijn aanstelling als seingever. Wat was de bedoeling hier van,
en wat gebeurt er wanneer de test of de medische keuring niet goed uitvalt?
Kom ik dan op straat te staan?
Met gemengde gevoelens werd er dan ook aan de test begonnen deze nam
een hele dag in beslag Met drie mensen, de twee andere waren van een andere
afdeling zaten wij aan drie verschillende tafels. De tafels met een scherm
ertussen, om niet te kunnen zien wat de anderen voor opdrachten kregen.
Er werd overigens geer enkele uitleg bij de opdrachten ge geven. Bij de
laatste opdracht lag de hele tafel bezaaid met voorwerpen van verschillende
kleuren en vormen, en er stonden ook letters en tekens op. Deze hadden
voor mij geen enkele betekenis en hadden even goed van indiaanse afkomst
kunnen zijn.
Na veel geschuif en gewissel nam ik dan maar een beslissing en hoopte
dat deze de juiste zou zijn. Toen iemand van de leiding kwam kijken, zei
de man: "Het is goed maar kan beter". Het liefst had ik toen de hele zaak
van de tafel geveegd. Dit kon natuurlijk niet, ik ben toen alle onderdelen
nog maar eens goed gaan bekijken, maar ik zag het niet meer zitten. De
man van de leiding zei: "Je valt met toch wel iets tegen".
Na de test moesten wij naar de bedrijfspsycholoog, ook wel zieleknijper
genoemd. Op een opmerking na bracht ik het er hier ook goed vanaf. Een
dag of tien later kwam dan ook het bericht dat ik vanaf 1 juli 1961 aangesteld
was als 1ste ploegbaas van de losvloer. Maar nu komt het! Vanaf die datum
was hij, die ze van plan waren in mijn plaats ploegbaas te maken van de
aardbodem verdwenen.
Blijf kijken, blijf lezen, ik kom terug.
Pierre Rademakers
email: haijdenh@brunssum.net
Deel 58
De Oudere Generatie aan het woord
Er wordt mij vaak gevraagd. "Seingever. wat hield die functie in? Was
je 'n soort van perronchef, die wanneer de trein vertrekt het sein geeft?"
Was dat maar waar, de steeds minder wordende groep mensen die op de mijn
en vooral ondergronds werkten, weten nog we wat een seingever was. 1k zal
proberen dit zenuwslopende en zeer veran-woordelijke werk uit te leggen.
Om seingever te worden werd je eerst medisch gekeurd, vooral je ogen, het
gehoor en reactievermogen. Na goedkeuring mocht je in het begin achter
de seingever gaan staan om te kijken en luisteren hoe alles in zijn werk
ging, welke seinen er van ondergronds gegeven werden, en hoe deze in de
juiste volgorde naar de ophaalmachinist door-gegeven werden . Na enkele
weken werden de rollen omgedraaid, dan stond de leerling aan de seinhamer
en de seingever naast of achter hem om zonodig in te grijpen. De
dienst begon met bet vervoer van de mensen van en werkplek deze stonden
dan klaar in de opstelgangen onder de losvloer Grote borden gaven de afdelingen
aan zoals A.(Antoon) B. ( Betje) enz. Een ondergrondse toezichthouder regelde
daar de volqorde van vertrek. Wie met de eerste trek (kooi) naar beneden
ging kwam aan het einde van de dienst ook met die eerste trek naar boven,
dit gebeurde ook met de 2e en 3e enz. Voordat er met bet personen-vervoer
werd begonnen moesten eerst de sleutels van de schachtdeuren bij de seingever
worden opgehaald. Alle schachtdeuren waren n.l. vergrendeld met hangsloten.
Bij de wachtende mensen in de gang stond een van onze mensen klaar met
een stevig ijzerdraad waar iedereen de penning met het werknummer kon inleveren.
Niemand mocht naar beneden zonder de controlepenning ingeleverd te hebben.
De man die de penningen aannam telde het aantal en gaf dit door aan het
4e bordes en naar bordes 3 -2 enz . Door het z.g. vraag-sein werd door
de bovengrondse seingever de komst van de ondergronders aangekondigd, 2x4
slagen, van ondergronds werden deze beantwoord met 2x4 slaqen naar boven.
De bovengrondse seingever gaf deze dan weer door aan de ophaalmachinist.
Met de ernaast liggende schacht klonken er dan gelijktijdig 2x24 is 48
slagen in je oren. Wanneer er dan een bepaalde lamp ging branden wisten
de mensen op de bordessen dat de kooideuren open mochten, niet eerder.
700 Ondergronders op de vier etages bemanden dan de kooien. Wanneer alle
deuren gesloten waren ging er een lamp branden, gelijktijdig ging er ook
een lampje branden in het controlekastje van de seingever. Als ondergronds
alle mensen waren ingestapt werd het sein veilig gegeven door 1 + 2 slagen
door naar de ophaalmachinist de beide kooien werden kooien werden dan in
beweging gezet, 4 a 5 kooien gingen er naar de verdiepingen. Het einde
van het personenvervoer werd weer met 2x4 slagen doorgeseind. Dit was het
rustige werk van een seingever, de volgende keer het meer gejaagde deel
Blijf kijken , blijf lezen , ik kom terug.
Pierre Rademakers
email: haijdenh@brunssum.net