De Oudere Generatie aan het woord
Het seingever zijn was lichamelijk eigenlijk geen zwaar werk. Maar toch,
je zenuwen hadden het dan ook des te meer te verduren. Hierover wil ik
dan enkele voorbeelden aanhalen. Daar in de loop van tijd nogal verschillende
seingevers met pensioen vertrokken waren, moest er voor aanvulling gezorgd
worden. De bazen van elke dienst schoven enkele kandidaten naar voren die
volgens hun geschikt waren. Vervolgens werden ze door de chef benaderd
en gevraagd of ze dit werk, met al z'n voor en nadelen wilden aanvaarden.
De meesten haakten meteen af, met o.a. als reden dat er zaterdag en zondag
ook gewerkt moest worden en nog enkele andere redenen.
Een collega uit mijn ploeg wilde het wel eens proberen, mijn mening
was dat hij beter bleef waar hij was. In de groep waar hij werkte was hij
steeds de gangmaker en altijd bereid om een extra dienst te maken, wetende
dat het soms hard aanpakken was. De overgebleven kandidaten werden door
de verbandkamer opgeroepen voor een medische keuring door de mijnarts.
Na goedkeuring werden ze aangeleerd. Mijn collega heb ik toen aan een schacht
geplaatst waar het rustig aan ging. Over de methode van aanleren heb ik
al eens eerder geschreven Al spoedig kregen wij in de gaten dat hij het
moeilijk had. Wanneer hij de ene kooi naar beneden geklopt had en het aantal
volle wagens genoteerd had, deed hij de schachtdeuren aan de andere kant
al open. Hij keek dan de diepte in waar die andere kooi toch maar bleef.
Na een week of vier kwam hij niet meer op zijn werk, hij nam de ziekenkaart,
dit was eerder nog nooit voorgekomen. Na drie en een halve week, verscheen
hij weer en vroeg ons toen met klem hem van dit werk te ontheffen." Ik
ga er kapot aan" waren zijn woorden.
Blijf kijken, blijf lezen, ik kom terug.
PIERRE RADEMAKERS
Deel 62
Hier nog een voorbeeld hoe de druk op het gestel van de seingever zijn
uitwerking had, maar eerst dit nog vooraf. De 2e seingevers van de drie
diensten waren naar de chef van onze afdeling gegaan om het voor elkaar
te krijgen, dat ze de tijd die zij besteden aan het aflossen van de le
seingever ook als le seingever betaald zouden krijgen. Er waren drie le
seingevers per dienst, dit betekende ongeveer 2 uur aflossen. De chef zelf
had daar alleen geen zeggenschap over, dit werd dan besproken met de hoogste
baas. Dit voorstel werd tenslotte toegewezen en uitgevoerd.
Een hele tijd werkte deze regeling goed, tot dat de 2e seingever van
mijn ploeg zich bij mij kwam beklagen dat een van de le seingevers zich
vaker en ook soms langer liet aflossen waardoor hij soms 4 uur dit werk
moest doen. Dit kon ik natuurlijk niet accepteren en zeker ook niet van
een dorpsgenoot, daarom liet ik de persoon in kwestie op het kantoor komen
om hem duidelijk te maken dat dit zo niet langer kon. Hij verontschuldigde
zich en vertelde dat hij tijdens zijn werk vaker hevige hartkloppingen
kreeg en zich daarom vaker liet aflossen. Met deze verklaring stond voor
mij vast dat hier maatregelen genomen moesten worden. Omdat wij middagdienst
hadden en de chef al naar huis was, ben ik de volgende morgen naar mijn
werk gereden om dit geval met mijn chef te bespreken. Die zelfde middag
werd er via de verbandkamer bij de portier een briefje op zijn middagdienstpenning
gehangen met de mededeling zich nog voor de dienst te melden in de verbandkamer.
We kregen dan ook meteen de uitslag en wel dat hij niet alleen was afgekeurd
als seingever, maar ook weg moest uit deze gevaarlijke afdeling. Dit was
voor de man geen prettige mededeling, ook zelf zat ik er mee. Denkende
aan zijn gezin van zes personen en het verlies van inkomen Om de drie weken
een dubbel betaalde zondagsdienst en verschillende extra premies enz. Had
ik er wel goed aan gedaan? Denkende aan dit geld zal de man ook wel niet
hebben willen klagen. Een halfjaar later ontvingen wij het bericht dat
hij tijdens een wandeling plotseling was overleden.
Blijf kijken, blijf lezen, ik kom terug.
PIERRE RADEMAKERS