email: haijdenh@brunssum.net

Terug naar startpagina

De Oudere Generatie aan het woord
 

Het toch wel spannende voorval van de vorige week, deed heel wat stof opwaaien. Enkele dagen later kregen alle seingevers een pamflet aangereikt waarop vermeld stond dat niemand meer zonder een penning naar ondergronds mocht afdalen, zonder aanziens des persoons. Maar het waren toch de hoge heren die vaker richting losvloer kwamen en hun penning vergeten waren. Door de week was dit niet zo erg, want aan de voet van de trappen naar de losvloer was een kantoortje, Penning-controle geheten. De controleur die daar zat had papieren penningen in voorraad. Op zondag was dit kantoortje echter onbezet, de seingevers waren dan al tevreden wanneer erop een stukje papier uit een notitieboekje het nummer werd ingevuld.
Dit stukje papier werd dan op het nummerbord geprikt, zo was er toch controle. Op een zondag moest ik een dienst overnemen van een seingever die zich ziek had gemeld. Deze afmelding moest wel een goede reden hebben gehad, want een dubbel-betaalde zondagsdienst liet men niet zo maar voorbij gaan. De middagdienst op zondag was niet zo populair, want wanneer je om 15.00 uur van huis moest gaan was voor hen zondag ten einde. Op die zondag ging ik op tijd van huis, om zodoende de seingever van de dagdienst af te lossen zodat deze nog wat van die zondagmiddag had. Nadat ik mij omgekleed had, liep ik door de gang richting schacht ii, daar kwam de seingever Wiel Peters uit Merkelbeek mij tegemoet. Altijd een hele fijne vent, maar deze keer stond zijn gezicht op zwaar onweer. Op afstand riep hij mij al toe: “Pierre wees voorzichtig, het is een gekkenhuis”. Wat was er aan de hand?
Blijf kijken. blijf lezen, ik kom terug.
Pierre Rademakers

email: haijdenh@brunssum.net

Terug naar startpagina

De Oudere Generatie aan het woord

Deel 70

Van de enigszins overstuur zijnde seingever Wil Peters kreeg ik te horen dat er na half vier die middag twee beambten, een uit de werkplaats en een uit de tekenkamer bij hem kwamen met de mededeling dat ze enkele metingen moesten doen boven in de schacht bok. Daar hadden ze het dak van de Oostkooi voor nodig. Dit karwei zou niet veel tijd in beslag nemen, zo zei men. Het dak van deze kooi werd met de losvloer gelijk gezet en de veiligheidsmaatregelen werden genomen. Met de twee mensen en hun apparatuur werd de kooi helemaal naar boven getrokken. Tot zover de uitleg van Peters. Er was eigenlijk niet zo veel aan de hand.
Het grote probleem was eigenlijk dat er om deze tijd ondergronds mensen aan de schacht stonden die hun dienst erop hadden zitten. Deze wilden natuurlijk het liefst meteen naar boven, maar wanneer ze met de schacht-telefoon naar boven belden kregen ze te horen dat ze nog moesten wachten tot de metingen klaar waren. Ik had mijn voorganger al voor vier uur aangeboden dat hij gerust naar huis kon gaan, maar dat deed hij niet. Het was alsof hij zich als eerste seingever verantwoordelijk voelde voor het geen wat er gaande was. Het was inmiddels vier uur geworden. Mijn dienst was dus begonnen. Toen ik de telefoon op nam, ik vertel het u geachte lezers, het was verschrikkelijk, er kwam een gevloek en geketter op mij af. Ik probeerde te zeggen dat het niet aan de seingevers lag maar kreeg de kans niet eens en hing maar op. Peters was ondertussen toch maar naar huis gegaan Toen ik na een minuut of vijf weer de telefoon opnam kreeg ik weer zo'n lading verwensingen over me heen. Toch hadden de mensen groot gelijk dat ze zo tekeer gingen. Want zoals ik al eens eerder schreef was er het voorschrift dat ten alle tijden een schacht beschikbaar moest zijn voor personenvervoer. Dit voorschrift werd door de beide heren aan hun laars gelapt.
Blijf kijken. blijf lezen. ik kom terug.
Pierre Rademakers
email: haijdenh@brunssum.net

Terug naar startpagina