De Oudere Generatie aan het woord
Terwijl ik het de heren aan de tafel aan het uitleggen was, hoorde ik
opeens achter mij de stem van de opzichter. Ik had hem tussen al de aanwezigen
niet opgemerkt. Hij wilde ook zijn zegje doen, maar werd meteen door de
chef afgetroefd. Houd jij je mond je bent er niet eens bij geweest". Van
mijn baas had ik zeker op een of andere manier een reactie verwacht, maar
er gebeurde niets, ik kon het toen niet na laten om de spreker voor de
voeten te gooien; "Dan moet u ook de mond houden, want u was er ook niet
bij". Hem kennende kon ik van zijn gezicht aflezen dat deze woorden niet
in goede aarde gevallen waren, en dat er een pittig antwoord voor mij klaar
lag. Toen mengde de ondergronds-hoofdopzichter zich tussen ons beide en
deze sneed het geval van de vier mensen op de Westkooi aan, en zei dat
deze hadden nooit mogen instappen. Daar heeft u groot gelijk in antwoordde
ik, dat hoeft u mij niet te vertellen, maar wel diegene die op dat moment
ondergronds de leiding had, want het gebeurde, op zo'n achthonderd meter
diepte en wat zich daar voordoet, heb ik en alle andere seingevers helemaal
geen kijk op, maar we blijven wel voortdurend waakzaam wat de seinen betreft.Vervolgens
verweet ik hun dat die twee bovengrondse beambten en de opzichter ondergronds,
deze laatste een oud inwoner van Schinveld, niet waren opgeroepen om bij
deze bijeenkomst aanwezig te zijn. Tenslotte waren zij het toch ,die van
die alles de schuldige waren, en zo hadden zij ook kunnen vernemen wat
ze allemaal teweeg gebracht hadden, maar hierover werd zorgvuldig gezwegen.Wat
er verder nog op de proppen kwam dat wil ik jullie besparen, maar na een
kort onderling gesprek van deze heren kregen Peters en ik te horen dat
wij tot nadere orders naar huis mochten. Laat ik er maar meteen aan toe
voegen dat wij deze "nadere orders" nooit zijn tegen gekomen.
Blijf kijken, blijf lezen, ik kom terug.
Pierre Rademakers
De Oudere Generatie aan het woord
Deel76
Toen wij na afloop van deze bijeenkomst het kantoor en de opzichterskamer
verlieten, en de naastgelegen loonhal betraden, waren wij het er beiden
over eens dat de twee heren zich niet gerealiseerd hadden dat de seinen
op zondag of andere Vrije dagen anders waren dan op de doordeweekse dagen.
Zij hoorden volgens ons voor het eerst, dat wanneer wij iemand van boven
naar beneden wilden laten gaan, er beneden niemand was die ons dan de andere
kooi, die ondergronds aan de verdieping hing, met twee slagen vrij kon
kloppen. Deze kooi mocht dan niet vertrekken. En aangezien er niemand was
die dit sein kon geven, wat moest je dan? Dan werd er maar gewoon het risico
genomen, en de man met alleen het sein van bovengronds naar beneden laten
gaan. Dat dit riskant was hebben jullie wel gelezen, toen er iemand zonder
de kooi te vragen zomaar was ingestapt en een uur lang, zonder dat ik het
wist, in de schacht heeft gehangen. Dit had ook een hele dienst of nog
langer kunnen duren, maar dit had ik natuurlijk de twee heren niet verteld.
Toen wij onderweg waren om onze fietsen af te halen, zei Peters nog er
spijt van te hebben naar de mijn gekomen te zijn, om alleen maar die onzin
aan te horen, en nog wel van ondergrondse chefs waar wij eigenlijk geen"
reet" mee te maken hadden. Want zei hij: "Wij hebben toch onze eigen
hoofdopzichter en chefs". Hiermee beste lezers, heb ik geprobeerd om met
mijn eigen woorden jullie over enkele gebeurtenissen die ik als seingever
meegemaakt heb, een inzicht te geven. Uiterlijk gezien was dit een mooi
werk, maar ook een werk wat je innerlijk toch steeds in de greep had. Niet
voor niets moesten de seingevers en ophaalmachinisten ieder jaar opnieuw
een medische keuring ondergaan. Onlangs kwam ik tijdens een wandeling een
ondergrondse seingever tegen die ook nog sprak over dit werk, hij vond
dat dit opgejaagde en zenuwslopende werk zeker nog onderbetaald was geweest.
Nu moeten jullie niet denken dat ik als seingever feilloos was, iedereen
gaat wel eens in de fout ook ik. Maar naast enkele kleine onvoorzichtigheden
heb ik gelukkig maar een keer een stopstand van één
uur veroorzaakt, doordat ik onbedachtzaam reageerde op het sein van de
naastgelegen schacht lA, waardoor met schacht B ondergronds een schachtdeur
met de rails vernield werden. Maar ik heb ook eens een doelbewuste fout
gemaakt, dit klinkt heel gek, en daarom.
Blijf kijken, blijf lezen, ik kom terug.
Pierre Rademakers
email: haijdenh@brunssum.net