De Oudere Generatie aan het woord
Tijdens de fietstocht naar huis hield mij de gedachte aan de portier
de hele tijd bezig. Wat ging de man doen? Wanneer deze nadacht, kon hij
weten dat het telefoontje van thuis helemaal niet mogelijk was geweest.
Want buiten de schachttelefoon, waarmee je alleen naar ondergronds kon
bellen, was er toen nog het zogenaamde rijks telefoon. Hiermee kon men
niet rechtstreeks naar binnen of buiten bellen, dit ging alleen met tussenkomst
van de portier. De portier zou dus moeten weten dat er niet gebeld was,
ook zou hij kunnen overwegen dat ik alleen op de losvloer was en deze niet
zo maar kon verlaten. Al dat zou reden genoeg geweest zijn om maatregelen
te nemen. Ook dacht ik na over mijn gezin, mijn baan en over het concert.
Zelf verwijt kwam in mij op, waar ben je toch in godsnaam mee bezig,
waar ben je toch aan begonnen? Ik ben ervan overtuigd dat ik in deze
gemoedstoestand in het huidige verkeer met al de stoplichten en voorrangswegen
niet heelhuids in Schinveld zou zijn aangekomen. Thuis aan gekomen zette
ik mijn fiets neer, pakte mijn instrument, de muziekwerken en ging in looppas
naar de hooggelegen feestweide achter de boerderij van de fam. Ritzen,
Merkelbeekerstraat. De meeste leden zaten al op het muziekkiosk, ik ging
zelf ook zitten, na alles klaar gelegd te hebben keek ik even naar het
aanwezige publiek. Daar zie ik tot mijn grote schrik, een van onze bazen
vooraan op de bank zitten. Ook dit nog. Totaal over mijn toeren heen probeerde
ik de muziekwerken mee te spelen, zelfs het eerder genoemde werk waar ik
mij zo goed op had voorbereid wilde niet lukken, de hiervoor inwendige
organen lieten mij in de steek. Na dit, voor mij mislukte concert, snelde
ik naar huis, pakte de fiets en ging terug naar de mijn, ik verwachtte
dat mij daar nog wel het ergste te wachten stond.
Blijf kijken, blijf lezen, ik kom terug.
Pierre Rademakers
Deel 80
De Oudere Generatie aan het woord
Op de weg terug naar de Hendrik was mijn gedachten gang anders dan toen
ik naar huis reed, want nu ging het erom, wie staat je daar op te wachten?
Heeft de portier een rapport of aantekeningen hiervan gemaakt, en wat zijn
de gevolgen, je kunt tenslotte je werkplek niet twee uur lang in de steek
laten. Dit waren toch allemaal bezwarende argumenten die voor mij noodlottig
konden zijn. Aangekomen bij de ingang, weer de vier treden op naar de buitendeur,
toen met een flinke pas langs de portiersloge, de portier zelf zei niets,
ik weet niet of ik iets gezegd heb tegen de portier die mij met grote snelheid
voorbij de loketten zag lopen naar de uitgang aan de achterkant van dit
gebouw. In het badgebouw ging ik voor die paar uur nog werkkleding aantrekken,
dan haastig de losvloer op naar de ondergrondse seingever die mijn taak
zolang had overgenomen. Mijn eerste vraag was, is er iets bijzonders gebeurd,
heeft iemand naar mij gevraagd? Zijn antwoord was, ik ben maar een paar
minuten naar ondergronds geweest om iemand te verplaatsen van de ene naar
de andere verdieping , voor de rest heb ik hier op deze bank bij de schacht
gezeten. Hiermee viel een beetje druk van mij af, maar helemaal gerust
voelde ik mij nog lang niet. Ik nam mij voor hierover met mijn chef te
spreken, maar dit ging moeilijk. Na de hele week morgendienst te maken,
kwam de zondagsdienst, daarna volgde de nacht dienst met het gevolg dat
je die week de chef niet te pakken kreeg, of je moest 's morgens na de
nachtdienst twee uur willen wachten.
Blijf kijken, blijf lezen, ik kom terug.
Pierre Rademakers.